Held op sokken in het German Military Underground Hospital

Het German Military Underground Hospital was het laatste oorlogsmuseum op Guernsey dat ik bezocht. Het kostte me enige moeite binnen te komen: eerst reed ik er voorbij (underground he…), toen ik het gevonden had, bleek het dicht voor de lunchpauze.  Vol goede moed echter fietste ik een uur later opnieuw de heuvel op.

Fem op reis: German Military Underground Hospital

Kijk nu even naar de afbeelding van de ingang, hieronder:

Ingang German Military Underground Hospital

“Hier hebt u een kaartje. Niet kwijtraken, anders weten we niet of u er weer uit gekomen bent.”

Hm… Het German Military Underground Hospital was een Duits ziekenhuis, voor Duitse soldaten. Hoewel gebouwd door dwangarbeiders, van wie enkele tijdens het werk overleden en in de muur gemetseld werden, was het een ziekenhuis waar patiënten levend uit moesten komen. Geen enge experimenten, geen gemartel.

Er ging net een gezin naar binnen. De meneer achter de kassa oogde wat shabby, maar hij was vriendelijk en begon enthousiast te vertellen.

Ik kreeg een kaartje, met een nummer, en dat kaartje moest ik aan het einde van de rit weer inleveren, zodat gecontroleerd kon worden of er niemand achtergebleven was.

Frightfully geruststellend…

Fem op reis: plattegrond German Military Underground Hospital
Dit helpt helemaal niet

Dat was dan ook het moment waarop ik het wat benauwd kreeg. Dat gezin was nergens meer te bekennen. Niet geheel stemvast meer vroeg ik “Hebt u een plattegrond?”

Het antwoord deed mijn hartslag geen goed: “Ja, hierzo, kijk, met wat extra info. Maar de nummers op deze plattegrond komen niet overeen met de nummers op de muur. Het klopt eigenlijk niet. Je moet de route volgen, anders raak je verdwaald…..” – van het wazige verhaal dat volgde ving ik alleen nog op dat de Duitsers/Engelsen (?) tegen de voorschriften zelf maar wat op de muur gekalkt hadden. (Ofzo)

Waar is de uitgang?

Ik wilde inmiddels helemaal niet meer naar binnen, maar ik had al een kaartje, en de kassameneer keek er heel blij bij. Dus toen begon ik toch maar aan een sprint door het museum. Start de tijd!

Het hospitaal bestaat uit een serie tunnels, die in de zomer bijzonder vochtig zijn, hol klinken, en verlicht worden door peertjes met een sterkte van 10 watt. Ik hoorde ver weg wel stemmen galmen, dus er waren ergens andere mensen, maar heel geruststellend vond ik het niet. Het geheel deed nog het meest denken aan steegjes en tunnels waar in Waking the Dead  doorgaans drugsverslaafden worden neergestoken.

Fem op reis: German Military Underground Hospital inside
Ik wil eruit!

Dit ziekenhuis is uiteindelijk maar 3 maanden in gebruik geweest, omdat patiënten onder de grond wat pips bleven. Omdat de geallieerden Guernsey in eerste instantie vergaten, hadden de Duitsers ruim tijd om het ziekenhuis incl. inboedel te evacueren. Wat overbleef aan meubels, werd later nog door de Engelsen opgeruimd.

Bijgevolg staat er nu zo goed als niets meer in de tunnels. Er hangen enkel verdrietige peertjes die kleine straaltjes licht geven, en sommige stukken zijn helemaal niet verlicht. Onderweg ben ik geen mens tegengekomen. Wel kwam ik langs het mortuarium, en een enge, stevige metalen deur. Boven het gebonk van mijn hart uit hoorde ik water langs de muur druppen.

Is de uitgang nog ver weg?

Licht aan het eind van de tunnel

Fem op reis: Mortuary German Military Underground Museum
Can I go now?

Nog nooit ben ik zó snel door een museum heen gegaloppeerd. Ik heb hier en daar wat foto’s genomen, van buitengewoon beroerde kwaliteit, omdat ik teveel haast had weg te komen (ja, ok, ook omdat mijn handen ook wat aan de trillerige kant waren..).

Weg, weg van die ongure naargeestige plek moest ik, en snel. Gelukkig bleek er een uitgang te zijn. Daar ben ik linea recta doorheen gerend, ook al was er aan het eind nog een zaaltje met krantenartikelen en extra informatie.

Ik was buiten, stop de tijd! Bibberend stond ik in de tuin, naast een vader met een huilend kind.

6 gedachten over “Held op sokken in het German Military Underground Hospital

  1. Hmm het klinkt allemaal nogal naar. Een soort gelijke ervaring heb ik eens in Duitsland gehad in een WOII-bunker. Lachen, MNH.:( In die situatie hoopte ik dat als ik zou verdwalen, ik dan tenminste in een geheime gang zou komen waar nog wat gestolen Nazi-kunst verstopt ligt…maar helaas 🙁

  2. Zeker indrukwekkend, vooral als je je bedenkt dat een hoop dwangarbeiders het leven gelaten hebben bij de bouw van dit complex. Maar verder lang niet zo huiveringwekkend als bovenstaand artikel wil doen laten geloven. En verdwalen? Gewoon de cijfers op de muur ( die duidelijk aangegeven staan) van 1 tot 23 volgen en je komt vanzelf bij de uitgang ( tenzij je niet kunt tellen of lezen natuurlijk) en bibberende handen? Jazeker, maar dat was van de lage temperatuur, die volgens de kaartjesverkoper het hele jaar rond de 14 graden lag. Dus als je van historie houdt een zeer aan te bevelen bezienswaardigheid, zelfs voor de “weak of heart” onder ons.

Plaats een reactie