Mijn eerste solotrip: naar Berlijn (2007)

Het was voorjaar 2007, ik had een moeilijke partner en vrienden zonder geld.

Ik wilde wel even weg.

Taalcursussen in het buitenland waren al een tijdje opgenomen in mijn dagelijkse rondje Google. Het leek me heel gaaf, maar ik durfde het niet. Meestal was wonen in een gastgezin de enige optie, of was er een studentenflat als alternatief. Dat zag ik niet zo zitten, ik was juist blij niet meer in een studentenflat te wonen. En alleen op pad, dat vond ik eng.

Maar ik wilde er nog steeds even uit, en voor mijn werk zou het goed zijn als ik mijn Duits zou verbeteren, dus ik bleef toch uitkijken naar taalcursussen. Ik kwam uiteindelijk terecht bij GLS Sprachenzentrum in Berlijn, een groot taleninstituut, midden in de wijk Prenzlauerberg. Er was een geschikte cursus Duits, en ik kon er een eigen studio op de campus betrekken.

Het Sony Centre bleek door zijn hoogte en griezelige trappenhuizen het engste deel van mijn reis…

Dus ik hakte de knoop door, en hop daar ging ik.

Dat klinkt wat simpeler dan het was, want ik vond het doodeng. Ver-schrik-ke-lijk. Na boeking wilde ik eigenlijk annuleren, en die 7 uur in de trein was ik ontzettend misselijk. Ik vroeg me ernstig af waar ik aan begonnen was.

Eenmaal aangekomen echter, hoej! Mijn studio was klein maar fijn en schoon, en ik had een eigen LAN-verbinding (jaja, wifi gab es noch nicht, mensen…). Ik zat op 1 minuut van de leslokalen, een biowinkel, en een goed restaurant, en Prenzlauerberg bleek een prachtige wijk.

De beste zet die ik deed was het huren van een fiets. Elke morgen had ik Duitse les en dronk ik koffie met klasgenoten, elke middag sjeesde ik heel Berlijn door op mijn fiets. Een beetje eng was het wel, omdat Duitsers fietsen voor arme studenten of voor in de vakantie vinden, en daarom fietspaden tamelijk overbodig. Maar het Berlijnse verkeer wende snel, en ik had een beetje een King-of-the-World-gevoel, maar dan op de fiets (en met een goede afloop).

Hoogtepunten waren de fietstocht van Prenzlauerberg naar Dahlem en de Dahlem Museen; de Neue Synagoge; het mooie weer; en het leren van een taal. (Mind you Google maps bestond nog niet, en ik karde op een toeristenkaartje waar Dahlem en Schöneberg niet eens op stonden vrolijk van Prenzlauerberg in het noord-oosten naar Dahlem en het graf van Marlene Dietrich in het zuid-westen – ik wilde het maar even vermeld hebben ;))

Maar het allerfijnste aan deze trip naar Berlijn was het besef dat ik 1. wel degelijk in mijn eentje op reis kon gaan en 2. het bovendien echt heel leuk, en dit best vaker kon doen.

En dat heb ik dan ook gedaan, natuurlijk. 🙂

Mijn bescheiden verzameling aan Berlijn-verhalen vind je hier: Duitse steden: Berlijn

Eerste solotrip naar Berlijn

4 gedachten over “Mijn eerste solotrip: naar Berlijn (2007)

Plaats een reactie