Personal space

Sinds midden oktober zitten wij bij de firma B. te D.H. in een nieuw pand, ongeveer op 200 meter van het oude pand – een beetje zoals Willemijn Lodewijckx in Gooische Vrouwen, die ook een huis verderop ging wonen, al ging zij ‘kleiner’ wonen, en wij aanzienlijk groter.

Ik ben erg blij met mijn nieuwe werkplek: in het oude pand zat ik op drie hoog, en moest ik toiletbezoek en koffie/thee goed timen om te voorkomen dat ik de hele dag op en neer sjouwde. Nu zit ik op de begane grond, bij koffie&thee, printer, én wc in de buurt. Ik deel mijn nieuwe plek met drie collega’s. En hoewel onze bureaus kleiner zijn dan we gewend waren (lees: te klein) en de akoestiek in de kamer niet optimaal is (denk: stationshal), vind ik het eigenlijk gewoon wel gezellig daar.

Mijn collega’s moeten nog wat meer wennen. Eén van mijn kamergenoten zei in de eerste week “we zitten in elkaars personal space, dat is het.”

van de blog Cultural Connections

Bij die andere firma B., die te L., heb ik eerder in een vergelijkbare opstelling gezeten (en daar was de akoestiek vele malen beroerder, denk: voetbalstadion). Ik vind het wel meevallen.

Maar ik kan me op zich wel voorstellen wat ze bedoelt. In Zuid-Afrika moest ik bijvoorbeeld heel erg wennen aan alle mensen die de hele tijd maar veel te dicht bij kwamen, en ook de hele tijd maar aan me zaten.

Personal Space in Zuid-Afrika: geen

Het was allemaal reuze hartelijk, maar ik was helemaal niet gewend aan mensen die ik nauwelijks ken en toch de hele tijd handtastelijk zijn. (ik hoop overigens dat mijn collega dit gevoel niet van haar kamergenoten krijgt)

Personal Space in Nieuw-Zeeland: net iets minder dan bij ons

In Nieuw-Zeeland werd ik geconfronteerd met reizigers uit alle windhoeken die er lustig op los hugden, maar de Kiwi’s zelf hielden een afstand die wat meer overeenkomt met mijn beleving van wat gepast is. Ze vallen je misschien iets sneller om de nek dan de gemiddelde Nederlander zou doen, maar over het algemeen kon ik me daar prima bewegen.

Personal Space in Japan: een kilometer

De Japanse opvatting van het begrip “personal space” bleek dan weer het andere uiterste. Iedereen was bijzonder behulpzaam, vriendelijk, beleefd. Altijd bereid te helpen, ook al spraken we niet dezelfde taal. Maar echt contact was er niet. Door de taalbarrière, maar ook doordat Japanners je ook graag met rust laten en je eigen ruimte geven. En eigen ruimte, dat is ongeveer een eigen kilometer. Nu denk je misschien “maar er zijn toch heel veel Japanners? Hoe moet dat dan in die volle metro’s?” Dat is dus het gekke: Japanners kunnen je zélfs als je hutjemutje bovenop elkaar in de metro geprakt staat een royale hoeveelheid personal space geven.

Het is een teken van respect, maar tegen de tijd dat ik naar huis ging, begon het toch te voelen alsof ik overal een beetje buiten viel. Nu was het niet zo erg, omdat ik er maar kort was, maar het lijkt mij vrij moeilijk om als expat in Japan te wonen. Na ongeveer een week raakte ik in gesprek met een missionaris uit Utah. In bijvoorbeeld Nieuw-Zeeland was ik mogelijk niet zo snel met haar in gesprek geraakt, maar in Japan was ik blij om weer eens Engels in normale zinnen en normaal tempo te kunnen praten. Totdat ze mij ook probeerde te bekeren….

Ondertussen is in onze werkkamer één en ander gewijzigd ten behoeve van de ruimtebeleving: één van mijn collega’s is naar de kamer naast ons verhuisd, en onze bureaus zijn anders neergezet. Ik zit nu bij het raam, en we hebben ruimte in de kamer over om af en toe een dansje te doen. Daar is geen aanleiding voor, maar het kan wel.

 

2 gedachten over “Personal space

Een reactie plaatsen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Als je een reactie achterlaat, ga je akkoord met de voorwaarden en privacyverklaring van Standort Hamburg.