Harry, laat die wagen maar even zitten…

Het was heus mijn dapper voornemen om me te verdiepen in de wereld van de Krimi, zoals ik beloofd had. Tot nu toe ben ik er echter nog niet in geslaagd om verder dan 15 minuten in een Tatort-aflevering te komen. Het Tatort-, of zo je wilt Krimi-, virus heeft me nog niet gegrepen. (Ofwel Christus te paard wat is dat on-ge-loof-lijk slaapverwekkend allemaal.)

Ik probeer het nog wel eens, maar Harry, laat die wagen voorlopig maar even zitten.

In de tussentijd heb ik me gestort op Unsere Mütter, unsere Väter, een Duitse miniserie over de belevenissen van vijf jongelui in de Tweede Wereldoorlog.

Unsere Mütter, unsere Väter

Op de foto hierboven maken de vijf vrienden een afspraak om elkaar met kerst 1941 weer in Berlijn te treffen. Greta, die de nieuwe Marlene Dietrich wil worden, haar Joodse vriend Viktor, Charlotte, die als Krankenschwester naar het front gaat, en de broers Friedhelm en Wilhelm, die allebei als soldaat naar het front gaan – ze zijn er allen van overtuigd dat die oorlog niet lang kan duren. Het loopt anders…

Om met het educatieve gedeelte te beginnen: ik stelde tot mijn grote vreugd vast dat ik fast alles verstond. Verder is er voor vreugde niet heel veel aanleiding, de serie is zeer indrukwekkend, maar ook buitengewoon rauw en deprimerend (zoals oorlogen plegen te zijn). Vooral het lijden van Friedhelm trof me. Hij heeft het zwaar in het leger, met zijn broer als zijn luitenant. Hij vindt die hele oorlog eigenlijk drie keer niks, en leest liever boeken. Hij trekt het geweld erg slecht.

Niet geschikt voor iedere stemming, maar toch een aanrader, als je ‘t mij vraagt. Alle drie delen zijn integraal op Youtube te vinden. Bij Zdf vind je ook nog een aantal docu’s over de achtergrond van de serie: Unsere Mütter, unsere Väter – die Dokumentation.

Übrigens, Duitse Krimis zijn wel degelijk leuk, weet ik inmiddels. Als je Tatort maar gewoon overslaat. Dit zijn mijn favoriete Krimi-series (om te lezen).

Unsere Mütter, unsere Väter

2 gedachten over “Harry, laat die wagen maar even zitten…

  1. Ik kan me goed voorstellen dat je die wagen maar even laat staan. In mijn Duitse tijd was ik natuurlijk voortdurend Duitse krimis ‘ausgesetzt’, en ze zijn meestal van het type: aardige opzet, maar op het eind krijg je emotionele scenes voorgeschoteld die moeten verhullen dat de plot niet sluitend is.

Plaats een reactie