En toen ging de reis naar Nederland

Stoepranden zijn de duivel en nu reis ik deze week naar Nederland om afscheid te nemen van een van mijn allerbesteste vrienden. Op de een of andere manier is Hamburg dan toch erg ver weg.

Nee! Nee! Nee! Ik geloof het nog steeds niet.

Van mijn mattie die er altijd voor me was. Zonder wie ik nooit mijn reis naar Zuid-Afrika etc. had kunnen maken omdat dan mijn administratie en mijn sanity regelrecht in een ravijn gestort waren. Met wie ik nog talloze Tulipes moet leegslurpen omdat de 5 in de klok zit en met wie ik nog squashrondjes moet doen in Warmond. Die nog getuige moet zijn op mijn bruiloft (toegegeven, het is ook onwaarschijnlijk dat ik dat zelf ooit nog meemaak, maar dat wil niet zeggen dat hij er nu er niet meer mag zijn), mijn vrienden hier nog moet leren kennen, mij en ons allemaal moet uitlachen omdat we kaarsen voor hem gebrand hebben ook al vindt hij dat onzin. Om nog te zwijgen van alles wat hij nog moet meemaken met zijn vrouw en zoons.

Ik denk de hele tijd ‘ik moet A. bellen om hierover te praten’, maar dat gaat niet, want zijn nieuwe nummer op zijn wolk in de uitgevershemel (waar het bier altijd koud staat en er een prachtige POD-straat is) heb ik nog niet.

Deze week dus zijn afscheidsfeest, zo probeer ik het maar te zien. Ik zal zijn leven en onze vriendschap vieren en me vastklampen aan troosten met lieve mensen hier en in NL. Met Tulipe. En met de Hema.

Portret i en ii 

Hoe langer het duurt, hoe langer

je liefhebt, maar wat heb je

lief, het verandert

steeds meer in steeds meer

zichzelf, zozeer in zichzelf

dat het sterft.

Zo alleen zul je worden met liefde

als met een landschap

dat langzaam verwintert,

steeds meer in steeds meer

die ene ets.

In je gezicht nog het gezicht

dat voelt hoe warm adem is

voor het afkoelt tot mist.

In je hand nog de hand die vertelt

dat je er bent, tot hij zich

terugtrekt in je hand.

Rutger Kopland