Leiden in tien tinten zwart

Het goede nieuws is dat dit een eenmalig iets was. A. kon maar 1x doodgaan en mijn andere dierbaren hebben een sterfverbod opgelegd gekregen. Dat is dus geregeld.

Gewapend met een tas vol zwart – genoeg om wel tien begrafenissen bij te wonen, zodat ik nog kledingkeuze had: want seriously, wat trek je in godsnaam aan als je een van je besteste vrienden moet begraven? – toog ik afgelopen week voor het eerst in meer dan een jaar naar Nederland.

De reis naar Leiden ging nog best aardig, ik had namelijk een doel: op tijd in Leiden aankomen. Hoewel de Deutsche Bahn nog voordat we überhaupt Hamburg Hauptbahnhof bereikt hadden al hard haar best deed om mijn doel te saboteren, is het toch nog gelukt om pünktlich in Leiden aan te komen. Vriendin V., met me meegereisd vanuit Hamburg, verwonderde zich over de koeien en het gras dat in Whereverthefuckwewere schijnbaar groener is dan thuis. Ik probeerde op me in te laten werken wat we in Leiden gingen doen, maar slaagde daar niet in.

Willekeurige observaties na een bliksembezoek vol tranen:

Leiden

Leiden was een en al memory lane natuurlijk, al voelde het niet meer als thuis.  “Oh, daar speelden we squash, en daar aten we mac&cheese en daar hebben we geborreld, en daar ook (opvallend veel horecagelegenheden aan deze Memory Lane) en daar is het ziekenhuis waar A. doodgegaan is… nee, wacht, dat kan niet. Kan niet.”

Koffie

Ik zeg alleen: Lebkov. Hierboven tank ik, vers uit de trein en nog volop in ontkenning, een kop echte koffie naar binnen. Waarom is er in Hamburg geen Lebkov?

Taal

Babylon was er niks bij, ik zweer het je. Ik antwoordde winkelpersoneel voortdurend in het Duits en zei dan in het Nederlands tegen V. dat ik ernstig in verwarring was. Deze verwarring was compleet toen vriend J., met wie ik altijd Engels spreek (omdat hij Engelsman is, niet omdat wij snobs zijn)(ook al spreekt hij ook uitstekend Nederlands, maar toch) ons ophaalde. Laten we zeggen dat ik in één zin moeiteloos drie talen kan afwisselen en dat ik in andere zinnen in geen van die drie talen het juiste woord kan vinden.

Bij de borrel in kleine kring na de crematie werd gezegd dat de kinderen zich vlak na de dienst lustig gemacht hadden over mijn Nederlands: “Fem spreekt Nederlands met een Duits accent!” Nietes.

Horeca

Holymoly zeg. Dan kom je dus in de stad terug na de condoleance, je hart ligt aan gort en je kunt nauwelijks nog op je benen staan. Het enige wat je wilt is een glas wijn. Je bestelt een glas wijn en krijgt voor € 4,20 twee slokjes wijn uit een glaasje dat toch nog het meest op een shotglas lijkt. “Waar is de rest van mijn wijn?” vroeg ik beleefd doch enigszins verontwaardigd. In Duitsland krijg ik toch echt voor bijna een euro minder 2,5 keer zoveel wijn in een glas dat je ook als grote soepkom op een pootje zou kunnen beschrijven.
Ook een tochtje supermarkt deed me omvallen van schrik (radijsjes: tweemaal zo duur als in HH), om nog te zwijgen van de rekening bij de Bruine Boon, toch een van de goedkopere restaurantjes in Leiden.

Hema

Een bezoek aan Nederland is niet compleet zonder een bezoek aan de Hema, zo is het gewoon. En mijn vrienden G&G hadden gezegd dat het niet zo goed gaat met de Hema, dus was het tijd voor een kleine kapitaalinjectie. Pennen, body butter, meer van zulks, want dat is van de Hema toch het fijnst. Bovendien wilde ik nog iets anders, ook al houd ik niet van oranje en ook niet van voetbal. Herinner je je nog die übercute Jip&Janneke shirts bij het vorige EK/WK? Die in no time uitverkocht waren? Ik had gehoopt dat de Hema die opnieuw in zou zetten, maar helaas, dit keer alleen in kindermaatjes. Macht nix, ik heb gewoon de kleinste gekocht (ook het goedkoopste maatje – je moet niet overdrijven met zo’n kapitaalinjectie). Ik heb nog kortstondig overwogen om een kind te zoeken om in dit shirtje te stoppen, maar bedacht me dat het dan rap onder de kots zou zitten en dat dat toch zonde zou zijn. Nu heb ik dus voor mijzelf een shirtje maat 68.

Dat concert waarbij iedereen huilde

Wat was het fijn iedereen weer te zien (wat een leuke vrienden heb ik toch!). En wat was het gat van die ene ontbrekende vriend groot. En wat was het onwerkelijk.

Bij de condoleance was ik ervan overtuigd dat we verkeerd waren. Dit kon niet de condoleance voor mijn mattie zijn. Het register heb ik getekend als had ik Parkinson. Ik stond zo te beven dat ik haast niet kon staan. Godzijdank hielden V., J., en F., me overeind. Fijne mensen waren er, die ik allemaal uitgebreid geknuffeld heb. Geloven deed ik het nog steeds niet.

Dat werd niet beter bij de dienst.

Een kist, bloemen, een kerk propvol zwart, tranen, en de vraag wat zijn we hier in godsnaam allemaal aan het doen, wáár de fuk is A.?! Bij de besloten plechtigheden en borrel waren al de usual suspects die normaal op verjaardagsfeesten waren. Het wás ook net een verjaardagsfeest, alleen droegen we allemaal zwart en was de gastheer er niet bij. Hij was er graag bij geweest.

Ook al geloof ik nog steeds niet dat hij er niet meer is, nu gaan we weer verder. Met een gat in het hart :(, maar met een hartslag.
Blar blar blar, het ‘een plekje geven’, schijnt dat te heten. Kan wezen, het klopt gewoon niet. Maar goed, die hartslag, die heb ik nog, en er is nog van alles te doen. Te beginnen met iets tamelijk revolutionairs volgende week: twee dagen vrij.