Hier ben ik geloof ik toch te Nederlands voor

Met mijn integratie gaat het best goed. Ik spreek inmiddels prima Duits, heb een Steuerberater en ben er al aan gewend dat ik voor iedere aanvraag een enorme papierlawine aan formulieren moet verwerken. Ik houd bovendien van mijn nieuwe Heimat en van haar inwoners.

Er zijn echter twee dingen waarvoor ik vermoedelijk toch echt te Nederlands ben en waarvan ik me niet kan voorstellen dat ik eraan zal wennen:

“Going Dutch” luidt de uitdrukking dan….

Als ik in Nederland ergens met iemand iets ga eten of drinken, dan komt er gewoon één rekening, en die delen we door de helft, tenzij de één echt kaviaar heeft zitten happen en Champoepel heeft zitten lurken en de ander een boterham met pindakaas gegeten heeft.

Hier is dat dus niet normaal en volgt bij betaling de Grote Vraag: “Zusammen oder getrennt?”

En haal het niet in je hoofd om te zeggen “Zusammen”, want dan heb je echt dikke kans dat je gezelschap compleet van de leg raakt. Zusammen betalen, dat doe je kennelijk alleen als je getrouwd bent ofzo, of als je dat nog niet bent op z’n minst de intentie om te huwen hebt.

“Waarom doe je dat?”
“Eh, omdat ik voor twee glazen Rabarberschorle geen twee rekeningen laat opmaken?!”

Maar dat is precies wel de bedoeling, twee aparte rekeningen te laten opmaken, die tot de cent nauwkeurig moeten worden betaald. (wellicht zijn fooien hier ietsje hoger omdat je de barman opzadelt met een extra rekensom?) Het ontgaat mensen kennelijk dat je ook met één rekening precies, exact en nauwkeurig alleen dat kunt betalen wat je zelf geconsumeerd hebt…

Aber wirklich, dan zegt men iets over de Hollanders…. Needless to say dat dit gemuts het gehele afrekenproces met enkele minuten verlengt. Het leidt bovendien tot allerlei stress als je bijvoorbeeld een keer vergeet dat je geacht wordt getrennt te betalen en je gezelschap in een stuip schiet omdat hij/zij denkt dat je net een huwelijksaanzoek hebt gedaan…

Gleichberechtigung

Maar goed, zo’n huwelijksaanzoek, dat is ook nog een dingetje …. Ik had namelijk het naïeve idee dat Duitsland ook al in de 21e eeuw was aangeland, maar dat blijkt helegaar het geval niet te zijn. Ik kwam hier bij toeval achter toen twee vriendinnen van mij met elkaar in het huwelijksbootje stapten, of zoals dat hier heet in ‘het eingetragene Partnerschaftsbootje’.

Het is er in nota beide benen Zuid-Afrika, maar niet in Duitsland: het recht om te trouwen met wie je wilt, of dat nu een man of een vrouw is Gleichberechtigung.

Dat wil zeggen, een geregistreerd partnerschap bestaat hier schon, maar dat is niet, zoals in Nederland, toegankelijk voor iedereen, neen, dat is er alleen ‘voor de heaumeau’s’. En een ‘gewoon huwelijk’, dat is alleen voor de hetereau’s.

Moest even in een papieren zakje blazen hoor jongens. Dat is zó 1990….

Update! Sinds oktober 2017 kan iedereen gewoon trouwen: Ehe für alle!