Book-Beat Altonale 2015

Moin! Gezellig dat je op mijn blog bent beland! Dit is een oude blogpost over mijn eerste bezoek aan Book-Beat, tijdens de Altonale van 2015. Ik werk dit artikel niet meer bij. Ben je op zoek naar festivals in Hamburg, check dan mijn pagina met de evenementen in Hamburg.

Ik had de aankondigingen voor de Altonale heus goed in de gaten gehouden. Ik had zelfs het programma tijdig in huis gehaald en geprobeerd een overzichtje te maken van events waar ik unbedingt naartoe wilde. Helemaal geslaagd ben ik daarin niet: het programma wordt ieder jaar voller en voller!

Ook dit jaar heb ik gelukkig weer wat mooie dingen mee kunnen pikken, waaronder de 3e editie van Book-Beat.

De Altonale, wasda?

Jazeker, de Altonale, het startschot van de zomer, Hamburgs grootste cultuurfestival, in 2015 voor de 17e keer en vaste prik in mijn agenda. Twee weken lang vind je overal in Altona literatuur, kunst, film, rondleidingen, theater, muziek, Flohmärkte en dansfeestjes.

Eigenlijk komt het erop neer dat er onder de noemer ‘Altonale’ twee weken lang verschillende festivalletjes gehouden worden en dat je ieder jaar weer tijd te kort hebt om alles te zien. De Altonale wordt ieder jaar met een groot Straßenfest afgesloten, en ook dat is niet een enkel feest dat in een paar straten plaatsvindt, maar een festival met maar liefst 13 Bühnen verspreid over heel Altona. Voor sommige Veranstaltungen moet je een kaartje kopen, de meeste zijn gratis.

Vandaag gaan we naar Book-Beat, waarbij literatuur en muziek elkaar “schwer verliebt in die Augen schauen” – van een beetje drama zijn de Hamburgers namelijk niet vies.

Ik word dus vrij onrustig van het logo van Thalia Campus, waarvan het format overal terugkomt. Book-Beat stond ook zo op de flyer:

Book Beat Hipster Logo - Standort Hamburg
Why, why, oh why?

Anyhow.

Book-Beat: de auteurs

Dat zwaar verliefd in de ogen staren komt in de praktijk neer op voordrachten van hot&happening schrijvers afgewisseld met muziekstukken over (ongeveer) dezelfde thema’s, aan elkaar gepraat door moderator Michael Zimmermann.

Voor mij was het een groot experiment, want ik ben nog niet zo thuis in de wereld van jonge Duitse/Hamburgse auteurs en ook de muziekscene heb ik me nog niet helemaal eigen gemaakt.

Karen Köhler

Ik wil haar de hele tijd ‘Petra Köhler’ noemen, maar zo heet ze niet. In mijn hoofd heten alle vrouwen Petra. (Zoals alle mannen Sven heten.)

Hoe dan ook, Karen Köhler is fantastisch. Op de Book-Beat las ze haar nieuwste verhaal voor, Deklination, over een stel dat naar Lapland reist om ‘even helemaal weg’ te zijn, een te zijn met elkaar, zichzelf en de natuur en meer van die Quatsch die mensen uitkramen als ze een reis maken.

Ik vond het buitengewoon geestig en treffend, en het spel met perspectieven echt heel clever. Het deed het ook heel goed in de zaal. Iedereen lachte en vergat (bijna) dat het meer dan 30 C° was. Het viel me wel op dat er momenten waren die de hele zaal hilarisch vond, momenten die schijnbaar alleen ik hilarisch vond en momenten die schijnbaar hilarisch waren, maar waarvan ik de hilariteit niet helemaal nachvollziehen kon. Ik vroeg me af of dat een ‘cultuurdingetje’ was, of dat mijn gevoel voor humor gewoon raar is.

Karen Köhler wijdt overigens op haar blog een hele categorie aan Lesereisebetten, de bedden in hotelkamers waar ze leest als ze on tour is. Ik geef het je maar even mee.

Nagel

Ook zeer de moeite waard was Thorsten Nagelschmidt, ook wel bekend als Nagel. Ooit zat hij in een punkband (Muff Potter, het zegt mij niets). Sinds hij op straat in Vancouver een camera cadeau kreeg (dit soort dingen gebeuren mij dus nooit) reist hij rond, maakt foto’s en vertelt daarover. Aangezien hij dusdanig boeiend en geestig kan vertellen dat zelfs ik bij 30+ C° geduldig in mijn stoel blijf zitten, lijkt mij dat een veel betere levensinvulling dan de punkband…

In zijn nieuwe boek, Drve-by Shots, “beobachtet Nagel im Selbstversuch und mit Kamera, wie ihm die Anpassung an unterschiedliche Umgebungen gelingt. Hält der mehr oder weniger weit entfernte Ort, was man sich von ihm versprochen hat? Was sind in einer von Google Earth und Lonely Planet perfekt ausgeleuchteten Welt überhaupt noch eigene Erfahrungen? (…) Das Resultat dieser Selbst- wie Fremdbefragung ist eine Reiseliteratur der ganz eigenen Art; angereichert mit (…) Fotos versammelt das Buch über 20 Erzählungen, Skizzen und Reflexionen, deren Klammer die Neugierde und die Lust an den letzten verbliebenen Abenteuern ist.

De uitgever formuleert het allemaal wat dramatisch, maar het is een luchtig geobserveerd en juist daardoor raak boek geworden dat ik zeker wil gaan lezen.

Rebecca Martin

Rebecca Martin schreef op haar 18e haar eerste “Erotikroman” – die ik niet gelezen heb, maar waarvan ik zonder enige voorkennis zou durven beweren dat hij per definitie beter moet zijn dan alles wat uit de pen van E.L. James komt. Dat terzijde. Inmiddels is Martin 25, studeert ze Drehbuch in Berlijn en is haar derde roman Nacktschnecken pas verschenen.

Nacktschnecken gaat over een jong stel, Nora en Paul, dat al enige jaren samen is en begint te merken dat hun relatie zo langzaamaan wat “Risse und Kratzer” begint te vertonen. Niet zo raak als de teksten van Nagel en Karen (Petra) Köhler, wat mij betreft, maar zeker interessant als voordracht. De uitgever (Dumont) heeft een book trailer online gezet die me helaas ernstig doet twijfelen of ik dit boek wil gaan lezen:

Book-Beat: de muziek

Er was naast Book natuurlijk ook Beat, die deze avond verzorgd werd door Nils Christian Wédtke aan het begin van de avond en Dirk Darmstaedter die de avond afsloot. Ik moet heel eerlijk zeggen dat de muziekmomenten mij vooral tijd gaven om wat notities te maken over de avond – wie gesagt, ik heb de muziekscene nog niet helemaal gekraakt hier.

Nils Christian Wédtke is een jonge (1986) Wahlhamburger die, wel, met zijn gitaar liedjes maakt. Muzikaal vond ik het geen hoogstandjes, al zijn Nils’ teksten best interessant. Zijn debuutalbum Och is net uitgebracht, en wat ik vooral leuk vind aan zijn videoclips is dat Hamburg daarin een mooie rol heeft. (Dit zag ik niet op de avond zelf, maar later, toen ik een rondje Google deed.)

Dirk Darmstaedter is volgens de New York Times „one of Germany’s underground pop heroes”. Ik ben niet precies zeker van wat de Times als ‘underground’ beschouwt, noch van wat men daar ziet als ‘pop hero’. Ik zou de songs van Dirk Darmstaedter (in elk geval wat hij van zijn nieuwe album ten gehore bracht) eerder als country bestempelen, en als ‘niet helemaal mijn ding’.

Ondanks de muziek zou ik toch zeggen dat dit experiment zeer geslaagd was, dus ik noteer de Book-Beat 2016 vast in mijn agenda. Jij ook?

Plaats een reactie