Die Holländerinderin

Soms voel ik me zo, een Holländerinderin. Dat is een intensivum van Holländerin. ‘Heel erg Holländerin’ dus.

De term komt van een kennis van mij, opgegroeid in het zuiden, die vroeger altijd als Holländerin verkleed ging met carnaval. Ik wist ook niet dat dat een outfit was, maar schijnbaar wel (denk: Frau Antje). J. kon het woord ‘Holländerin’ nog niet uitspreken en zei in plaats daarvan ‘Holländerinderin’.

Prachtig toch?

Maar goed, ‘heel erg Holländerin’ dus. Ik voel me hier zeer thuis en meestal gewoon een soort Holländerin met verduitste trekjes. Maar soms heb last van een Holländerinderingevoel:

1) Nee, ik wil niet met je trouwen

Dat zusammen oder getrennt? betalen, gaat dat ooit wennen? Na hoeveel jaar innige vriendschap is het OK om iemand thuis uit te nodigen zónder dat de ander denkt dat je wilt trouwen? Waarom is het zo ongeveer al seksuele intimidatie als je zegt dat je iemand aardig vindt? En waaróm kunnen mensen niet denken, “ach, ze komt niet uit Duitsland, die malle Holländerin, ze weet niet beter en ik mag haar trotzdem. Waarom probeer ik het niet gewoon eens uit, wat is nou het ergste wat kan gebeuren als ik een keer bij haar thuis op de koffie ga?”
Er zijn verdorie echt maar héél weinig mensen aan wie ik mijn postzegelverzameling wil laten zien, hoor!

2) Ich ruf’ die Polizei an!

Een smalle straat, die eigenlijk beter eenrichtingsverkeer zou kunnen zijn maar dat niet is, en twee of meer auto’s die er van verschillende kanten doorheen willen. Dan ga je niet aan de kant, maar toeter je luid. Helpt dit niet, dan schreeuw je uit je raam dat je de politie roept. Je kunt ook gewoon meteen roepen je je advocaat gaat bellen. (Iedereen lijkt hier ook een advocaat te hebben…)(Note to self: rechtsbijstandsverzekering uitbreiden zodat ik op dit punt beter kan integreren.)

3) Dat doet bij ons de assistente

Eindelijk heb ik een zorgverzekering en daar ben ik erg in mijn nopjes mee. Alleen al om de afgelopen anderhalf jaar aan premie-voor-niks eruit te halen zou ik voor elk wissewasje, als een echte Duitse, naar de dokter moeten gaan. Het staat me echter nog steeds enorm tegen om voor een oor dat waarschijnlijk alleen maar even goed uitgespoten moet worden, I kid you not, naar een KNO-arts te gaan. Geen wonder dat de zorg hier zo duur is als je voor elke scheet naar een specialist gaat! (En wat voor een voorbipsbaan heb je hier als specialist – je bent toch godbetert geen KNO-arts geworden om oren uit te spuiten??)

Als ik me hierover uitlaat rollen de ogen van mijn gesprekspartner(s) wild en geërgerd in de rondte. Ben ik nu helemaal belatafeld, rare, schijnbaar bevooroordeelde Holländerin die ik ben.

The ladies have a coffee - Standort Hamburg

2 jaar geleden, die Brasilianerin, die Holländerin(derin), die Bulgarin und die Japanerin
lurken na de les nog een koffie.

4) Conservatief gedoe

Hier heb ik in Hamburg – godzijdank – eigenlijk geen last van, maar als ik het nieuws zo volg, dan krijg ik toch sterk de indruk dat Duitsland op sommige punten de middeleeuwen nog niet geheel achter zich gelaten heeft. Uitspraken van Duitse promis over homoseksualiteit vind ik bijvoorbeeld behoorlijk beangstigend.

Hier een quote van nota beide benen Angela Merkel:

“Ich sage Ihnen ganz ehrlich, dass ich mich schwertue mit der kompletten Gleichstellung. Ich bin unsicher, was das Kindeswohl anbelangt.”

Dit soort middeleeuws gedachtegoed koesteren SGP-ers uiteraard ook, maar die nemen we toch al niet serieus. Stel je even voor dat Mark Rutte zo’n uitspraak zou doen als Mutti Merkel hierboven met droge ogen doet. (wtf!)

Rapper Bass Sultan Hengzt is, ondanks zijn muziek, overigens op dit vlak mijn nieuwe held: op de cover van zijn nieuwe album plaatste hij een foto van twee bijna-kussende mannen, om korte metten te maken met homofobie onder zijn fans. De reacties waren van een huiliehuilieniveau van heb ik jou daar, waaronder: “please, hiermee kan ik niet naar de kassa”.

2015, mensen, 2015.

Muziek Wegen Weibaz

Als je hiermee niet naar de kassa durft, durf je dan ook geen condooms te kopen?
Of maandverband voor je vriendin? 

Maar ik wil hier blijven

De laatste weken waren ‘van die weken’, met kleine dingetjes die mij toch een gevoel van Buitenlanderschap en een gebrek aan gevoel van verbinding bezorgden.

Ik werd daar een beetje somber van. Zonder al te dramatisch te willen doen (ik ben tenslotte niet naar de binnenlanden van Afrika verhuisd, laten we wel wezen), heb ik me soms wel kort afgevraagd of dit altijd zo af toe de kop op blijft steken. Het punt is namelijk dat het voor mij anders is dan voor veel van de andere Dutchies die ik hier ken: zij zijn (godzijdank niet allemaal!) niet van plan hier voor altijd te blijven: ze ergeren zich wel, maar laten het, voor zover ik kan zien, makkelijker los, omdat ze weten dat ze op enig moment toch weer teruggaan naar Nederland, of verder gaan naar een ander buitenland.
Ik ben wél van plan hier te blijven.

Hamburg is thuis. (Inderdaad, mensen die me nog steeds vragen wanneer ik weer ‘naar huis kom’: ik bén al thuis, namelijk in Hamburg, en de volgende keer dat je het vraagt stuur ik je een factuur.* Klaar met die onzin nu!) Mijn Lieblingsmensch is Duits.

En dus moet ik leren wachten voor rode stoplichten, en naar de dokter gaan als ik verkouden ben, of in elk geval leren me daar niet over op te winden. De ideale manier heb ik nog niet gevonden…
Maar goed.

Ik ga nog even naar plaatjes van Altbauhäuser kijken en dan past deze Holländerinderin zich braaf aan en belt ze de KNO-arts voor een afspraak.

* Als ik écht geïntegreerd was zou ik nu natuurlijk roepen dat ik de politie of mijn advocaat bel, maar ik weet ook wel dat ze zelfs in Duitsland voor zoiets niet uitrukken…

22 gedachten over “Die Holländerinderin

  1. Toffe blog Fem, herkenbaar! Ondanks dat ik al een keer een dikke boete heb gehad voor het door rood fietsen, ben ik het ook nog niet helemaal afgeleerd. Wat ik ook hilarisch vind: Duitsers die je zien als een of andere Syberische held omdat je in de winter nog fietst. Euh, WTF? Die doktersbezoekjes hebben trouwens ook met de werkgevers/verzekeraars te maken. Die eisen vaak al bij de eerste dag Krankmeldung een Krankenschein. Zit je dan met je lullige verkoudheid bij de dokter je tijd te verdoen. Daar kan ik ook niet zo aan wennen… Net als die wachttijden bij de dokter trouwens. Waarom kan ik niet gewoon een afspraak maken? Zo, dat is eruit! 😀

    • Tnx, Marjolein! Dat van die werkgever/zorgverzekeraar, ja, maar ook zonder… Er wordt me bv ook meteen geadviseerd de dokter om antibiotica te vragen, zo ongeveer egal wat de klacht is. Argh! Dat Siberisch heldendom, dat komt natuurlijk doordat wij van onszelf zulke heiße Frauen zijn 🙂

  2. Hilarisch 🙂 Het is deel van het proces he, eerst is alles wat anders is leuk, dan is alles wat anders is stom, en daarna vind je de balans, schijnt 🙂
    Hoewel ik niet hier blijf, nog niet tenminste, heb ik ook regelmatig van die dagen dat ik me rot erger en me afvraag waarom mensen niet ‘gewoon normaal kunnen doen’. Al doen ze dat natuurlijk, dat is ‘t ’em juist.

    • Nou moet ik zeggen dat ik dat in NL ook wel had, en me afvroeg waarom niet iedereen zich gewoon aan mijn norm kon aanpassen 😉 Sommige dingen zijn aandoenlijk (bijvoorbeeld het afkorten van allerhande woorden en namen van winkels tot malle koosnaampjes), andere tergend. Ach ja.. 🙂

  3. En dan te bedenken dat ik Duitsers de laatste 20 jaar al enorm heb zien veranderen. Ik ben veel in Duitsland geweest, maar dan alleen op fietsvakantie. Niet gewoond en dan kom je minder met dit soort zaken in aanraking. Wel alleen zodat ik met ze op moet kunnen schieten en dat lukt me behoorlijk goed. Vaak raak ik in gesprek en vind ik dat ze over veel zaken niet veel anders denken dan Nederlanders. Hangt ook erg af van het gebied. Rond Kassel wonen niet mijn soort mensen, maar voor de rest valt het wel mee. Ik kom dan wel meer in kleinere steden omdat ik de grote mijdt.

    Maar ook in NL ben ik een buitenbeentje en doe ik niet aan alle onzin (denk Façadebook of mobiele telefoon of autorijden of soaps kijken) mee. Daar doen de meeste Nederlanders niet moeilijk over, maar van Duitsers heb ik op dat gebied ook nog geen klachten gehad. 20 jaar of langer terug keken ze je met de nek aan als je fietste en geen auto reed, daar merk ik nu niets meer van.

    Omgekeerd erger ik me niet aan mensen die het anders doen. Dat is hun zaak, als ik er maar geen last van heb.

    • Het is het ‘als ik er maar geen last van heb’-gedeelte waar voor mij de angel zit. Als mensen mij niet thuis willen uitnodigen omdat ze me nog geen 10 jaar kennen, nuja, schadelimonade voor mij, maar als mensen wél wil uitnodigen is het niet toll als je mensen in een paniekstuip ziet schieten. Moet overigens wel zeggen dat de Noord-Duitsers de naam hebben stug en onbereikbaar te zijn, maar dat ik dat, in Hamburg in elk geval, niet zo ervaar en het op zichzelf niet lastig vind in gesprek/contact te komen.

  4. Ha, ik (Duitser, sinds een jaar of acht woonachtig in Nederland) vind het juist vreemd dat je in Nederland bijna zonder uitzondering een rekening splitst, ook al ben je jaren bevriend. En ik herken dat verhaal van “wil je gaan trouwen als je samen afrekent” in Duitsland helemaal niet. Lijkt me een kwestie van perceptie. 🙂

    • Hm, wat vind jij dan gebruikelijk? In Nederland vroeg ik altijd een rekening, en die betaalde nu eens ik, dan weer de ander, en soms allebei de helft. Ik vind het heel raar om 2 rekeningen te vragen, zelfs als je alleen 2 cola hebt besteld. Als ik dan zeg ‘zusammen’ word ik heel raar aangekeken, ook door goede vrienden. Ik kan daar dus niet goed aan wennen….

  5. Mooie blog, enkele overeenkomsten met Portugal waar ik al 10 jaar woon.
    Ook hier loopt men voor een scheet naar het ´´ziekenhuis´´ met veel geduldig wachtende mensen en de meeste mensen hier hebben ook een eigen advocaat.

    • Ben je na 10 jaar op die punten geintegreerd? Dwz, heb je ook een advocaat en ga je ook voor die scheet naar het ziekenhuis? (Ik na 2 jaar dus nog niet…)

      • Nee totaal niet, ik heb wel een keer een advocaat moeten nemen omdat een Portugese vrouw een aanklacht had ingediend tegen mij dat ik haar wilde vermoorden met een hakbijl, ik wist nergens van, je maakt nog eens wat mee in een ander land.

          • Ola Fem, ik zal nog even reageren op jou vraag, ik zal het kort proberen te houden.
            Ik kwam ongewild in een familievete terecht, ik ben gescheiden en kreeg kennis met een Portugese vrouw waar ik het heel goed mee kon vinden, maar zij had ruzie met haar zus(van de hakbijl dus) en wilde haar zus( mijn vriendin dus) een hak zetten om te proberen mij het land uit te krijgen, ik was toen nog geen Resident en ze gooien je hier voor een scheet(om dat woord nog maar eens te gebruiken)het land uit.
            Ik ben verschillende keren op het Politiebureau ondervraagd om alles op papier te zetten en om een rechtszaak voor te bereiden, alles heeft in totaal 1,5 jaar in beslag genomen maar is geseponeerd wegens gebrek aan bewijs, ik was €920 armer aan advocaatkosten en een ervaring rijker.

  6. Het zou toch ook maar saai zijn als we ons allemaal naadloos aan zouden passen aan het land waar we toevallig wonen. En als alle Duitsers/Chinezen precies op Nederlanders zouden lijken dan was wonen in het buitenland voor ons ook een stuk minder interessant, laten we eerlijk zijn. 🙂

Plaats een reactie