Lichtpuntje in een verder tamelijk stil liggend onderzoek

Een fles wijn heb ik er al tegenaan gesmeten, en een hoop aardige woorden. En ze zegt ook nog steeds dat ze graag wil, en het een super idee vindt, maar echt über die spreekwoordelijke Brücke komen doet ze niet…

Nee, ik heb niet wéér een willekeurige Hamburgse gevraagd om met me te trouwen, ik heb het over mijn huisbaas en mijn kroniek over de geschiedenis van het huis.

Mijn onderzoek zat vast

Zij was enorm in haar nopjes met mijn voornemen een kroniek te schrijven voor de 150e verjaardag van ons huis. Ik was op mijn beurt daarover weer enorm in mijn nopjes, want met de man van het Altonaer Archiv liep het allemaal niet zo lekker.

Hij, de archiefdude, wil nog steeds mijn werk zien, maar zit angstvallig bovenop het archief als een Cerberus. Zij, mijn huisbaas, heeft inmiddels het al maanden te drukdrukdruk om wat andere paperassen over het huis voor me op te snorren.

Koffers vol verhalen - Standort Hamburg

Ikzelf had het de afgelopen maanden ook erg druk en vond het ook niet per se nodig om mijn héle wijnvoorraad naar mijn huisbaas in Berlijn te sturen. Eigenlijk was mijn motivatie ook gewoon een beetje verdampt, en had ik al vaag in mijn achterhoofd dat het ook heel aardig zou zijn om de 151e verjarie van het huis te vieren. Aldus gebeurde er weinig in mijn onderzoek.

Maar toen leek kerst dit jaar vroeg te vallen…

Er overleed verderop in de straat een buurman.

Nu is dat geen reden tot vreugde, natuurlijk, ook al kende ik hem niet.

Maar het lot heeft gewild dat zijn familie zijn bezittingen niet wilde hebben en de buurvrouw opdracht gegeven had een ontruimingsdienst te bellen, en eventueel geïnteresseerde buren de gelegenheid te geven rond te snuffelen. Het lot heeft tevens bepaald dat ik deze buurvrouw een paar keer getroffen heb op de verjaries en andere feestjes van een wederzijdse kennis weer elders in de straat.

Ansichtkaarten en brieven - Standort Hamburg

Zodoende was het schatgraven geblazen

Het schatgraven dat ik ooit nog in mijn eigen huis hoop te doen deed ik nu dus in het huis van de buurman, die ik bij leven niet kende, maar die ik postuum snel zal leren kennen.

Terwijl mijn kennissen namelijk zijn waanzinnige platencollectie bekeken, redde ik fotoalbums, ansichtkaarten en brieven van de versnipperingsdood. Ik redde ook het blauwe loepje op de foto, een klok met nog te intepreteren afbeeldingen erop, maar zonder wijzers, en 5 schattige Jugendstilachtige glaasjes.

Hij reisde vaak naar Neunkirchen - Standort Hamburg

De buurman, van wie ik de voornaam nog niet definitief heb vastgesteld, maar die we voor het gemak Hans zullen noemen, heeft in de haven gewerkt, en had een buitengewoon brede interesse. Kamers vol boeken over werkelijk alles troffen we aan. Van geschiedenis en religie tot planten en moderne kunst. (En als ik zeg ‘religie’ dan bedoel ik ‘alle denkbare religies, van de grote drie tot de allerobscuurste’.) Een muur vol LP’s van Schlager tot Zappa tot weet ik het wat. Heel veel lege drankflessen van het curieuze soort.

En er was ook heel veel zooi, waaronder pleisters-met-vlekken-erop in een doosje en koffers vol vuile was. Maar toch, zó veel schatten in een ongerenoveerde Altbauwoning… je kunt wel stellen dat ik vond dat de kerstcadeautjes dit jaar wel erg vroeg bezorgd werden.

Tas vol herinneringen - Standort Hamburg

Voorlopige resultaten van de opgravingen

Je hoopt als je zo’n vondst doet natuurlijk toch een beetje dat de buurman een heel spannende man blijkt te zijn geweest, een pionier, een soort Indiana Jones, die in onherbergzame gebieden was, misschien wel iets van Nazi-goud wist, of joeg op nog veel eerder geroofde kunst of verborgen mysteriën. (Hoezo vind je dat ik een levendige fantasie heb?)

Misschien was de buurman, werknaam ‘Hans’, die spannende pioniersman ook. Je weet het niet…

Mijn allereerste voorlopige conclusie is echter eerst dat ik misschien toch eens aan een bril moet gaan denken… De brieven en kaarten zijn oud, de handschriften soms onleesbaar, zodat ik nog niet eens met zekerheid heb kunnen vaststellen wie wie is in de wirwar aan namen en adressen in de brieven.

Ik heb er echter zin in dat allemaal uit te pluizen en een klein stukje geschiedenis te ontrafelen. En wie weet ontdek ik wel iets heel spannends, de locatie van een verborgen wijnkelder ofzo, waardoor de archiefmans en de huisbaas toch nog informatie op tafel willen leggen…

Schatgraven - Standort Hamburg

2 gedachten over “Lichtpuntje in een verder tamelijk stil liggend onderzoek

Plaats een reactie