Ik heb ontzettende hoogtevrees, maar soms voel ik me genoodzaakt de dappere dodo uit te hangen. Dan beklim ik bijvoorbeeld de koepel van het Neues Rathaus van Hannover en klodder dan naderhand, met nog bevende knietjes notities die ik dan twee jaar later weer terugvind:

Toen ik de koepel van het Neues Rathaus Hannover beklom | Standort Hamburg

Daar bij die pijl was ik dus

“Don’t worry, it’s quite safe”

Wanneer je dit hoort weet je: 1) deze persoon heeft geen hoogtevrees en weet überhaupt niet wat dat is en 2) dit was geen goed idee.

Eigenlijk had ik daar ook al meerdere aanwijzingen voor; ik kon bijvoorbeeld ook de trap naar het uitkijkplatform niet vinden, en oh, ja, je kunt je ook afvragen wat iemand die hoogtevrees heeft op een huishoudtrapje bezielt om de koepel van het Neues Rathaus te willen bestijgen.

Een legitieme vraag, ja. Ik wilde ook eigenlijk niet. Maar ik had het kaartje cadeau gekregen en was voor een opdracht op pad. “Het is prachtig”, werd me gezegd, “je vergeet onmiddellijk je hoogtevrees”, zeiden ze.

Ook hier had ik me moeten bedenken: dit is een slecht idee.

Duizelingwekkende hoogten in het Neues Rathaus van Hannover | Standort Hamburg

Maar ik ging toch.

Er mogen maar 5 mensen in een liftje dat overduidelijk gebouwd is voor kinderen zo klein. Het plafond van de lift is van glas. De vloer ook. (Redenen #101 en #102 in de categorie Doe Het Niet.)

“Don’t worry, it’s quite safe.” Quite safe ook nog, hè, niet ‘very safe’. Dit subtiele verschil lijkt de Engelsen met wie ik in het liftje geprakt stond leek niet op te vallen.

Quite safe, mijn hoela, de lift is van glas, het is doodeng en het moest er godbetert nog bij komen dat het onveilig was. Ik trok een beetje wit weg.

“Are you OK?”
Nee, ik ben helemaal niet OK, you twat, ik sterf een duizend doden hier.

Er is dan altijd wel een grapjurk die informatie vraagt die ik in geen geval wil weten tijdens zo’n onderneming. Je kunt erop wachten. En ja hoor, daar kwam hij: “How high is it?” (De koepel zelf telt 42 m – dat klinkt niet zo hoog, maar dat is het wel -, het geheel 97 m en 73 cm.)

Omdat de koepel een koepel is, loopt hij rond, en loopt dus ook de baan van de lift in een curve. Ik vind dit allerminst geruststellend.

Een van de Engelsen loopt met krukken, iets waar ik ook niks mee kan in zo’n setting, omdat ik me dan zelf al invalide genoeg voel. Maar goed. De krukken zijn aanleiding voor de liftbegeleider om te vragen “You do know that there are stairs up there as well, right?”

Ohgodindehemel en gristustepaard. Een trap. Ik moet ook nog een trap op. En in zo’n domkoepel kun je er vergif op innemen dat dat een wenteltrap is. En wenteltrappen zijn een uitvinding van de duivel.

Die keer dat ik de koepel van het Neues Rathaus in Hannover besteeg | Standort Hamburg

Uitzicht over Hannover vanaf de koepel in het Rathaus | Standort Hamburg

Dit lijkt me wel genoeg

Natuurlijk is een wenteltrap. Naar twee etages. De dame met krukken zegt na de eerste trap: “This is enough for me”. Ik kon het alleen maar met haar eens zijn.

Je kunt rondom lopen. Ja, de muur is dik en relatief hoog. Maar daar gaat het niet om bij hoogtevrees. Het gaat erom dat het smal is, en vooral ook heel erg hoog. Heel erg hoog.

Dat lijkt allerdings niemand te deren, er lopen kinderen rond te darren en elkaar aan de kant te drukken op de smalle richel.
Verliefde paartjes hangen romantisch over de reling alsof ze niet oog in oog staan met de dood.

Ik sta zelf op het punt om mijn mammie te gaan roepen, maar moet foto’s nemen, want ik was aan het werk. Dus dat doe ik, met ware doodsverachting. Aan deze fotoi is overigens niet te zien dat ik mijn camera met witte knokkels omklem en de meeste energie kwijt ben aan overeind blijven. En ook niet dat ik tegen de binnenste muur gedrukt sta, trouwens. (Er zijn twee ringen waar je op kunt lopen.)

Het uitzicht over Hannover is mooi, ja. Maar is het een bijna-dood-ervaring waard, nee, bepaald niet. En vergeet ik mijn hoogtevrees onmiddellijk, nee, zeker ook niet…

Naar beneden

Na de foto’s wil ik alleen nog maar terug naar beneden, maar dat kan niet.

Er is maar één lift. Daar mogen maar 5 mensen in, en hij moet ook mensen beneden ophalen die om godsonduidelijke redenen naar boven willen. De lift is nu beneden, en voor mij staan zeker 10 mensen.

Er moet dus gewacht worden. In een klein koepeltje. Waar je niet weg kunt. Een of ander geinponem heeft boven de lift geschreven “Tretet ein und lasst alle Hoffnung fahren”.

Er is een nooduitgang, dat is een trap. En op deze locatie weet je: dat is óók een wenteltrap, dus als er nood aan de m/v is, spring ik waarschijnlijk nog liever naar beneden.

Gelukkig hangt er ook een telefoon.

Ik moet een eeuwigheid wachten en in die eeuwigheid ben ik ervan overtuigd dat de toren beweegt. Ik ben nu binnen, er zijn geen enge richels meer naast me, maar ik ben nog steeds heel hoog, en dat weet ik, mij houd je niet zomaar voor het lapje.

Blijk ik ook nog claustrofobisch. Na, toll.

Als er eindelijk een mogelijkheid is om de lift in te gaan, manoeuvreer ik me snel door wat voelt als een haag van mensen. Moet.Weg.NU.

Anderhalve minuut later sta ik beneden. Met spaghettiknieetjes en overgeefdrang, maar nog in leven.

Ik ga op zoek naar een terras en een groot glas witte wijn.

Uitzicht over Hannover vanaf het Rathaus

Neues Rathaus Hannover

Ben je zelf nou een avonturier met stalen zenuwen en denk je, die koepel, dat lijkt me wel wat? Dan kun je voor € 3,50 de koepel bestijgen. Blijf je net als ik liever met beide benen op de grond staan: het paleisachtige stadhuis (1901-1913) zelf is ook zeker de moeite waard en kun je gratis bezoeken. Bovendien kun je in het café aan de koffie met uitzicht op het Maschpark.

Neues Rathaus, Trammplatz 2

Neues Rathaus in Hannover

 

Meer lezen over Hannover: